Nunca eres consciente de la adicción que puedes llegar a provocar en otra persona, en cualquiera de las ochocientasmil que cómo mínimo cuadran a tu alrededor, y es jodido. Porque no te darás ni cuenta de cuándo pasará eso y quizás lo necesites, quizás necesitas ser consciente de ello para comprobar si tú, sin saberlo, puedes satisfacerla. Te recomendaría que me evitases entre esas ochocientasmil personas, ya que no eres consciente de nada o por lo menos se te dá genial aparentarlo, y paso completamente de las expectativas positivas concluyentes a que tú, por fin, capiches lo que pasa.
Suena obseso.
De nada sirve ir a más velocidad si los recuerdos te encadenan.
Mostrando entradas con la etiqueta Tropiezate. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Tropiezate. Mostrar todas las entradas
20 de diciembre de 2010
7 de marzo de 2010
litel gerl
me tienes donde siempre, en la vía que nunca quieres pisar,
aunque a veces te las des de valiente.

Eres acojonante.
3 de marzo de 2010
6 de diciembre de 2009
Aposté por las fichas caídas de tu dominó.
Ahora que el mundo está dado la vuelta, que no encontramos por donde escapar,
ahora que nos toca ser de los dos bandos, ahora llegas tú, y me desordenas el taller,
perdiendo los modales, agarrándome fuerte, llegas tú y me plantas un beso,
en medio de tanto alquitrán.
Llegas tú,y limpias la marea, dejándome aquí arenas de plata,
que se congelan con tanto frío,
para que vengas a verme, sí, un día en diciembre.
Ven, invítame ahí adentro, invítame a olvidar recordar,
invítame a ti y a nada más.
(Quédate cerca.)
30 de octubre de 2009
6 de septiembre de 2009
Pouco mais, e fasme chorar de alegría.
Temblábanme as pernas, elas soiñas,
sen que eu procurase nada, elas soas souberon palparte.
Abracei os teus abrazos e aínda así non te sae,
nin un mísero, 'Hola'.
Bótote en falta, e cheiro os restos dos días de chuvia,
onde ver caela auga era toda unha arte, onde ti e mais eu, mirábamosnos con complicidade. ¿Onde quedou?¿Onde están aquelas sonrisas tan tristes?
Supoño que a raiba non te deixa ver por detrás dos cristais, mirar mais alá.
¿Pero que fas? ¿Non era que xa estaba morto?
Agora acercaste vacilón, chiscas un ollo e fasme outra vez, a moza mais feliz do mundo, gústa(s)me, ben o sabes... pero, non entendo nada, chámame parva,
pero as veces penso, que gústache mirarme sorrir, e despois, sorries ti.
Pero CHE!... quédome quietiña,
sen mover unha soa pestana,
conxelar ese momento, para outra vez,
neste tempo de improvisto,
poida cheirar os restos de chuvia e
sorrir imaxinanto un 'te quiero'.

¿Cómo o fas?
'Eres a ostia'
Temblábanme as pernas, elas soiñas,
sen que eu procurase nada, elas soas souberon palparte.
Abracei os teus abrazos e aínda así non te sae,
nin un mísero, 'Hola'.
Bótote en falta, e cheiro os restos dos días de chuvia,
onde ver caela auga era toda unha arte, onde ti e mais eu, mirábamosnos con complicidade. ¿Onde quedou?¿Onde están aquelas sonrisas tan tristes?
Supoño que a raiba non te deixa ver por detrás dos cristais, mirar mais alá.
¿Pero que fas? ¿Non era que xa estaba morto?
Agora acercaste vacilón, chiscas un ollo e fasme outra vez, a moza mais feliz do mundo, gústa(s)me, ben o sabes... pero, non entendo nada, chámame parva,
pero as veces penso, que gústache mirarme sorrir, e despois, sorries ti.
Pero CHE!... quédome quietiña,
sen mover unha soa pestana,
conxelar ese momento, para outra vez,
neste tempo de improvisto,
poida cheirar os restos de chuvia e
sorrir imaxinanto un 'te quiero'.
¿Cómo o fas?
'Eres a ostia'
26 de mayo de 2009
Ohhhhhhh !
1 de marzo de 2009
Mas no.
Con ciertos momentos de tu vida aprendes a esquivar lo que te hace volver a caer, pero en las mayoria de los casos piensas que puedes hacer EXCEPCIONES, que es lo mismo y que ya no te puede afectar, NO te das cuenta de que nada cambia de lugar, de que todo se queda en el mismo sitio, eres tu la que cambias de pespectiva, pero todo sigue siendo igual de traidor, igual de engañosso, todo sigue a su bola.
Volverás a caer, tarde o temprano, te caes, y si la hostia no es lo suficientemente grande, volveras a tropezar con sus pies, con su zapato, tropezarás con el viento, con su aliento, con su voz, con la canción, tropiezarás y te matarás. TROPIEZATE CONMIGO,
no me dejes así. No me dejes moverme, no quiero cambiar de sitio, quiero quedarme contigo, envuelta en una MÚSICA de colores, donde esa humedad que nos envuelve cada vez se hace más pequeña, y solo quedamos nosotros, nos complicamos, nos sentimos.
No me quiero mover,
TROPIEZATE CONMIGO.
Volverás a caer, tarde o temprano, te caes, y si la hostia no es lo suficientemente grande, volveras a tropezar con sus pies, con su zapato, tropezarás con el viento, con su aliento, con su voz, con la canción, tropiezarás y te matarás. TROPIEZATE CONMIGO,
no me dejes así. No me dejes moverme, no quiero cambiar de sitio, quiero quedarme contigo, envuelta en una MÚSICA de colores, donde esa humedad que nos envuelve cada vez se hace más pequeña, y solo quedamos nosotros, nos complicamos, nos sentimos.
No me quiero mover,
TROPIEZATE CONMIGO.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
En su huída se encontrarán con una chica que está segura de amar, pero no de comprometerse a amar para siempre; con una mujer perturbadora que vive sola con una ciega que nunca quiso trabajar y acabó cultivando las rosas más bellas.


